Hefurðu einhvern tíma velt því fyrir þér hvað útskrifaðir nemendur okkar eru að gera eftir nám við UW? Lestu sögur sumra þeirra hér.

Ég starfa nú hjá Oregon Coast Tourism Association, þar sem ég einbeiti mér að sjálfbærri þróun strandsvæða og ferðaþjónustu í dreifðum strandsamfélögum. Starfið felst meðal annars í að samræma starf ráðgjafahópa hagsmunaaðila, setja af stað upplýsingaherferðir fyrir ferðamenn um öryggi og ábyrga umgengni, vinna að verkefnum tengdum bláa hagkerfinu með það að markmiði að sjávarfang haldist innan heimabyggðar og taka þátt í innviðaverkefnum, svo sem uppbyggingu hjólaleiða fyrir malarhjól.
Starfsheiti: Industry Communications Coordinator hjá Oregon Coast Tourism Association.
Bæði Vestfirðir og strönd Oregon byggja á langri sögu sjávarútvegs en eru nú að færast í auknum mæli yfir í hagkerfi sem byggja á ferðaþjónustu. Þar sem um dreifð strandsvæði er að ræða standa svæðin frammi fyrir svipuðum áskorunum. Ég er sífellt að sjá hversu vel reynsla mín frá Háskólasetrinu hefur undirbúið mig fyrir samstarf við hagsmunaaðila um flókin málefni á borð við auðlindastjórnun strandsvæða, sjálfbæra ferðaþjónustu og opinbera stefnumótun. Í náminu lærði ég mikilvæga færni í að miðla flóknum upplýsingum til ólíkra hópa og útskrifaðist með sterkan vilja til að stuðla að því að ferðalög hafi jákvæðari áhrif, bæði fyrir ferðamanninn og áfangastaðinn.
Uppáhaldsminningin mín er þegar ég tók þátt í að skapa hjólakeppnina Westfjords Way Challenge, þar sem ævintýrahjólreiðar og námið mitt mættust. Það var gríðarlega umfangsmikið verkefni að halda viðburðinn og að taka á móti hjólreiðafólki alls staðar að úr heiminum á þessu ótrúlega svæði er ein af bestu minningum mínum og eitt af því sem ég er hvað stoltust af.

Ég er nú að mestu kominn á eftirlaun en starfa enn sem varaformaður og úrskurðaraðili hjá Workplace Safety and Insurance Appeals Tribunal. Þar tek ég fyrir og úrskurða á lokastigi áfrýjunarmála vegna vinnuverndar og tryggingakrafna í Ontario í Kanada.
Sérstaklega hefur sá agi sem fylgdi því að skrifa meistararitgerð, endurskoða hana og verja, haft mikil áhrif á vinnu mína við ritun lagalegra úrskurða. Stór hluti starfs míns felst í því að lesa ítarlegar læknisfræðilegar skýrslur, skilja túlkun þeirra og tengja læknisfræðileg álit við reglur og lög. Það var við Háskólasetrið sem ég lærði fyrst að lesa og skilja fræðigreinar og vísindalegar niðurstöður sem byggja á gögnum.
Auðvitað var það að sitja á kaffihúsi á Ísafirði og eiga alls konar áhugaverðar samræður við samnemendur og heimafólk. Að læra að baka pönnukökur er líka ofarlega á listanum. Kær kveðja til Gunnu Siggu – ég get enn ekki bakað þær eins og hún!
Ég segi líka oft söguna af því þegar við fórum í „leiðangur“ upp hlíðina í átt að Seljalandsdal til að tína rabarbara í bökur og sultu. Við gortuðum okkur af því hvað við hefðum verið útsjónarsöm við að afla okkur villtrar fæðu, aðeins til að komast að því síðar að við höfðum í raun rænt rabarbarabeð fjölskyldu Gunnu Siggu!

Ég starfa hjá Oceana og leiði verkefni sem miðar að verndun sléttbaksins, sem er í bráðri útrýmingarhættu, í Kanada. Ég vinn náið með atvinnuveiðum á snjókrabba og humri við Atlantshafsströnd Kanada og einnig við skipaiðnaðinn með það að markmiði að draga úr því að hvalir flækist í veiðarfærum eða verði fyrir skipum.
Það var afar mikilvægt fyrir það starf sem ég fór síðar í að læra hvernig vinna má í samstarfi við hagsmunaaðila og atvinnugreinar að verndun auðlinda hafsins og lífríkis. Verklegt nám og gagnasöfnun fyrir meistararitgerðina mína veittu mér einnig þá færni sem ég þurfti til að vinna við vettvangsrannsóknir og eyða miklum tíma um borð í skipum.
Ein af uppáhaldsminningunum mínum er frá fyrstu vikunni eftir að ég kom til Ísafjarðar. Ég leit út um svefnherbergisgluggann minn og sá norðurljósin dansa um himininn í fyrsta sinn. Þá vissi ég að fram undan væru töfrandi tvö ár.

Ég er tæknistjóri sjávarafurða hjá Alaska Seafood Marketing Institute.
Þverfaglega námið við Háskólasetrið hefur reynst ómetanlegt á starfsferli mínum, einkum vegna þess hversu fjölbreytt tæknileg viðfangsefni ég fæst við frá degi til dags.
Í starfi mínu ber ég ábyrgð á rannsóknum og stefnumótandi umræðu um öll tæknileg málefni sem tengjast sjávarafurðum frá Alaska, meðal annars sjálfbærni, líffræði og vistfræði, gæði og meðhöndlun og næringarfræði. Að geta unnið þvert á ólík fræðasvið og tekið nægilegt tillit til fjölbreyttra sjónarmiða hagsmunaaðila var eitthvað sem mikil áhersla var lögð á í náminu við Háskólasetrið og ég er óendanlega þakklátur fyrir þá reynslu.
Það var einnig gríðarlega verðmætt að námið væri svo nátengt sjávarútvegssamfélagi, því þar gat maður séð viðfangsefnin birtast í raunveruleikanum. Vinnan við meistararitgerðina lagði síðan grunn að stórum hluta þess sem ég geri daglega og ég sæki enn reglulega í það sem ég lærði í því ferli.
Það hlýtur að vera þessi sterka samfélags- og staðartilfinning sem einkennir Ísafjörð. Ég eignaðist ekki aðeins vini til lífstíðar í mínum árgangi heldur finnst mér enn í dag Ísafjörður vera eins konar annað heimili.
Samfélagið er lítið, vingjarnlegt og tekur einstaklega vel á móti nemendum. Landslagið er stórbrotið og dramatískt og hjálpar manni að tengjast þeirri vinnu og þeim viðfangsefnum sem maður fæst við í náminu.

Ég er rannsakandi hjá Nordland Research Institute í Lofoten í Noregi. Þar vinn ég að málefnum sem tengjast auðlinda- og umhverfisstjórnun út frá sjónarhorni félagsvísinda.
Þverfagleg nálgun námsins og fjölbreytileiki bæði námskeiðanna og nemendahópsins.
Samfélagið á Ísafirði og að eignast vini til lífstíðar.

Ég starfa nú sem rannsakandi og ráðgjafi hjá Deltares, hollenskri þekkingarstofnun sem sérhæfir sig í lausnum tengdum vatni. Starf mitt snýst um endurheimt vistkerfa strandsvæða og aðlögun að loftslagsbreytingum, þar sem ég nýti bakgrunn minn í haffræði, sjávarvistfræði og að sjálfsögðu haf- og strandsvæðastjórnun.
Starf við loftslagsaðlögun strandsvæða krefst þekkingar sem ég öðlaðist í mörgum námskeiðum í CMM-náminu, meðal annars um hagnýt verkfæri og aðferðir, skipulag og landupplýsingakerfi, auk námskeiða og verkefna um aðlögun og stjórnun.
Samspil tæknilegrar færni og félags- og efnahagslegra sjónarhorna sem ég öðlaðist í náminu hefur reynst mér gríðarlega mikilvægt í núverandi starfi, ekki síst vegna þess að fyrra háskólanám mitt og doktorsnám voru alfarið vísindaleg og tilraunamiðuð, með áherslu á sjávar- og strandvistfræði.
Ein af uppáhaldsminningunum mínum er heimilislífið sem við nemendurnir áttum saman. Ég bjó með sex samnemendum og við deildum húsi, daglegu lífi og ævintýrum utandyra.
Á Ísafirði eignaðist ég nýja fjölskyldu og sterka tilfinningu fyrir því að tilheyra samfélaginu. Það gerði upplifunina einstaka og vináttuböndin sem ég myndaði þar eru enn eitthvað sem mér þykir óendanlega vænt um.

Ég starfa nú sem ráðgjafi fyrir ýmis yfirvöld á sviði náttúruverndar við stjórnun og uppbyggingu þjóðgarða og friðlanda. Starfið hefur aðallega verið í Afríku, einkum í Lýðstjórnarlýðveldinu Kongó, Gíneu, Mósambík og Sambíu.
Þótt ég hafi stundað nám í haf- og strandsvæðastjórnun við Háskólasetrið hef ég aldrei unnið í sjávarumhverfi – eða nokkurs staðar nálægt sjónum. Margt af því sem ég lærði um náttúruleg ferli og grundvallarhugmyndir náttúruverndar hefur þó reynst mér gríðarlega verðmætt.
Með árunum hef ég komist að þeirri niðurstöðu að vinna að umhverfismálum hafi nákvæmlega ekkert með það að gera að leika sér með villtum dýrum eða dást að fallegu landslagi. Hún snýst öll um að eiga við mannfólk – óútreiknanlegustu, órökréttustu og stundum furðulegustu tegund jarðar.
Því hefur það að kynnast sumum af óvenjulegri og sérkennilegri íbúum Vestfjarða, svo ekki sé minnst á litríku persónurnar sem ég kynntist í gegnum námið við Háskólasetrið, undirbúið mig ágætlega fyrir villtustu og erfiðustu aðstæður í hjarta Afríku.
Uppáhaldsminningin mín – eða að minnsta kosti sú sem hefur ekki horfið ofan í svarthol gleymskunnar – er úr ferð með nemendum og starfsfólki Háskólasetursins.
Fyrsti snjóbylur vetrarins hafði gengið yfir og jörðin lá undir þykku snjólagi. Við ultum út úr rútunni á bílastæðinu við lögreglustöðina á Ísafirði og litum út eins og hópur af ofvöxnum börnum í snjógöllum.
Svo, eins og samkvæmt handriti, braust allt í einu út algjört kaos. Sjálfsprottinn snjóboltabardagi hófst og hvort sem það var allt í góðu gamni eða afleiðing margra mánaða uppsafnaðrar gremju – líklega hvort tveggja – flaug snjóboltaárás í átt að Peter. Nokkrir hittu beint í mark.
Ég bjóst við að Peter myndi kannski lyfta annarri augabrúninni, muldra eitthvað virðulegt og hörfa. En nei! Í sannkölluðum bæverskum anda breyttist hann í snjóboltakappa og svaraði fyrir sig af ákafa manns sem hafði beðið allt sitt líf eftir þessu augnabliki.
Það sem fylgdi var ekkert minna en epískt: stórorrusta með ísköldum skotfærum, hlátri og einstaka snjóskammti beint í andlitið. Alveg eins og í Game of Thrones, nema með færri drekum og meira kali.

Ég er nýdoktor við rannsóknir á hvölum við Rannsóknasetur Háskóla Íslands á Húsavík.
Hið fjölbreytta úrval sjávar- og strandtengdra viðfangsefna sem kennt var við Háskólasetrið hjálpaði mér að verða fjölhæfari rannsakandi og leiðbeinandi.
Ég leiðbeini nú mörgum nemendum í grunn- og meistaranámi í gegnum starfsnámsverkefni og get aðstoðað þá við mjög fjölbreytt viðfangsefni, allt frá líffræði til stjórnunar verndarsvæða í hafi.
Sumar af bestu minningum mínum frá Háskólasetrinu tengjast því þegar árgangurinn minn hélt eða tók þátt í samfélagsviðburðum á Kaffi Ísól, þar á meðal „alþjóðlegum hlaðborðum“ og spurningakvöldum. Þar tengdumst við mun betur mannlífinu í bænum.
Og auðvitað var það líka ógleymanlegt að upplifa tónlistarhátíðina Aldrei fór ég suður í fyrsta sinn!

Ég starfa nú sem verkefnastjóri á sviði líffræðilegrar fjölbreytni og hafmála hjá alþjóðlegu orkufyrirtæki í París í Frakklandi.
Það sem undirbjó mig best fyrir núverandi starfsferil var að mínu mati þverfaglegt eðli námsins, auk þess hversu fjölbreyttur bakgrunnur nemendanna var.
Það er erfitt að velja eina minningu sérstaklega, en ég myndi líklega nefna útskriftarathöfnina á Hrafnseyri.

Ég er verkefnastjóri fræðslu og miðlunar hjá TransCoastal Adaptations Centre for Nature-Based Solutions. Ég leiði Green Shores-verkefnið á austurströnd Kanada en það veitir sveitarfélögum og húseigendum leiðbeiningar um bestu aðferðir við að endurheimta náttúruleg ferli og búsvæði strandlengjunnar með náttúrumiðuðum lausnum.
Fjölbreytni námskeiðanna í haf- og strandsvæðastjórnun breikkaði þekkingargrunn minn verulega og hefur reynst mjög gagnleg í þverfaglegu starfsumhverfi.
Stór hluti starfs míns felst í að halda námskeið og vefnámskeið og útbúa fræðsluefni. Þar sem gerð var krafa um kynningar í hverju námskeiði í náminu öðlaðist ég góða reynslu sem gerði mér auðvelt að taka að mér hlutverk í fræðslu og kennslu fyrir almenning.
Ein minning sem hefur setið sérstaklega eftir hjá mér er þegar ég mætti einn daginn og sá að stóra heimskortinu á veggnum hafði verið snúið á hvolf.
Ég spurði Þórdísi hvers vegna kortinu hefði verið snúið og hún svaraði að stundum væri gott að horfa á heiminn frá öðru sjónarhorni og halda huganum opnum gagnvart því hvað við teljum vera satt.

Ég er nýbyrjuð í doktorsnámi við Globe Institute við Kaupmannahafnarháskóla. Verkefnið mitt nefnist „Ecological aspects and conservation implications of microbe-driven adaptation in newts“.
Ég kynntist rannsóknarhópnum sem ég starfa nú með í gegnum vinnuna við meistararitgerðina mína í CMM-náminu.
Verklegu æfingarnar og áherslan á vettvangsvinnu og hagnýtt nám undirbjuggu mig best fyrir doktorsnámið.
Sérstaklega tel ég að sú krafa að nemendur þrói sín eigin meistaraverkefni og leiti sjálfir að utanaðkomandi leiðbeinendum og rannsóknarhópum hafi undirbúið mig mjög vel fyrir það að verða hæfur og sjálfstæður rannsakandi.
Það besta við Háskólasetrið var tækifærið til að búa á Ísafirði og kynnast Vestfjörðum.
Ég kynntist flestum mínum bestu vinum við Háskólasetrið og er náminu afar þakklát fyrir að hafa leitt mig saman við svo gott, ævintýragjarnt og opið fólk – bæði samnemendur og fólk úr samfélaginu.

Ég er nú doktorsnemi undir leiðsögn Dr. Nigel Hussey við University of Windsor í Windsor, Ontario, Kanada.
Rannsóknir mínar snúa að því að skilja umfangsmiklar ferðir grálúðu, stórs flatfisks sem lifir á miklu dýpi, um 600–1.100 metrum, á norðurslóðum og í Norður-Atlantshafi. Við rannsóknirnar er notuð hljóðsendatækni til að fylgjast með fiskunum og ýmiskonar greiningar eru framkvæmdar til að kanna hvert og hvenær þeir ferðast um úthafið.
Tími minn við Háskólasetrið kveikti áhuga minn á norðurslóðum og rannsóknum á norðurslóðum og leiddi mig að lokum inn í núverandi doktorsnám.
Námið bauð einnig upp á fjölbreytt tækifæri til vettvangsvinnu, til dæmis í vettvangsnámskeiði um sjávarspendýr á Húsavík og námskeiði um fiskeldi á Tálknafirði. Sú reynsla hjálpaði mér að undirbúa mig fyrir vettvangsvinnuna sem ég sinni nú.
Þær eru allt of margar til að hægt sé að telja þær!
Ég elskaði öll tækifærin til að upplifa stórbrotna náttúru Íslands – fara í heitar laugar, upplifa miðnætursólina, fagna töfrandi norðurljósum og ganga frá Ísafirði til Bolungarvíkur og um Hornstrandir.
Ég gleymi heldur aldrei að hafa farið á Aldrei fór ég suður og hlustað á frábært íslenskt tónlistarfólk, að hafa lært að prjóna eða öllum þeim upplifunum sem ég deildi með vinum úr árganginum mínum sem hafa orðið vinir til lífstíðar.